Periyodizasyon!
Kilo kontrolünü sağlama çalışma, spor yapmaya başlama, spor yapmayı sürdürmeye çalışma, yarışlara girmek, yarışlarda daha iyi derece için antren yapmak, spor yapma kavramının yerini antrenmanın alması, çok spor yapma, derecelerin iyileşmesi, daha da çok spor yapma, vücudun tükenmesi, kilo alma, kötü yarış performansı.
Son iki yılın özeti yukarıdaki bu fasit döngü sanırım.
Bu döngüyü kırmaya çalıştığımı son bir kaç yazıdır anlatmaya çalışıyordum hatta Mudanya'da bunu başarmış da olabilirdim ama henüz doğrulamak için bu yarışı bekliyordum. Lafı uzatmadan söyleyim, kırdım, başardım, doğruladım. Ancak henüz iki yarıştır bu metodu deniyorum. Önümüzdeki sezon da deneyeceğim bakalım sonuç ne olacak daha etraflıca anlatmak dilerim mümkün olur.
Özetle, haftalık olarak vücuduma belli miktarlada tss yüklemesi yapıyorum, Mudanya'da bir hafta kala hacmi yarıya düşürmüşken bu sefer iki hafta kala düşürdüm daha iyi sonuç aldım.
Gelelim hikayeye; Bu sene İstanbul, Mudanya ve Alanya yarışları aynı çalışma döngüme denk geldi. Üçü de ikinci off günümde idi. Böylece Güneş'e kim bakacak derdi olmadan, nöbetten çıkar çıkmaz ilk offta yarışın yapılacağı yere giderken ikinci offlarda yani yarış günü de, yarışı tamamlayıp hemen yola çıkıp eve dönebiliyordum.
Alanya'da da aynısı oldu, yarış çantalarımı ve bisikletimi bir gün öncesinden hazırlayıp nöbete gitmiştim. Sabah döndüğümde yapmam gereken tek şey bir kahvaltı etmek sonra da yola çıkmaktı. Nitekim öyle de oldu. Gidengelmez dağlarından geçen rotayı kullanarak Manavgat'a indim sonra da ışıklarda dur kalk yaparak Alanya'ya ulaştım. Kit dağıtımınının bitimine 20 dakika kalmıştı ki kitimi teslim aldım ve teknik toplantıya katıldım.
Belediye ve komite yarışa çok iyi hazırlanmıştı hatta katıldığım yarışlar içerisinde yerel idare tarafından en çok ciddiye alınan yarış Alanya idi buradan da bir kez daha belediyeye ve ilçe komitesine teşekkürü bir borç bilirim.
Toplantının ardından kasede pilav satan bir mekanda haşlanmış tavuk ve pilav yedikten sonra otele çekilip istirahate geçtim. Yarışın olacağı yerleşim yerlerinde trafik kısmen ya da tamamen kapandığı için artık gitmeden aracı park edeceğim yerleri önceden haritaya kaydediyorum nitekim Alanya'da da aynısını yaptım ve park yeri ya da sıkışık trafik stresi yaşamamış oldum.
 |
Yarış gün doğumundan hemen sonra, 07:10'da başlayacaktı. Tıpkı İstanbul yarışı gibi, yüzme başlangıç noktası ile yüzmeden çıkış ve dolayısıyla değişim alanı farklı yerlerdeydi. Bisikletimi ve sepetimi hazırladıktan sonra terlik bulamadığım için ayağımdaki çorapla belediyenin tahsis ettiği otobüse binerek yarışın başlayacağı Kızılkule'ye doğru hareket için otobüsün dolmasını bekledim.
 |
| İkonik Start |
Yarışın başlayacağı plaja küçük bir kemerli kapıdan giriliyordu, jelimi alıp suyumu da içtikten sonra kısa bir ısınma için suya girdim. Su oldukça ılıktı, tahminen 26 derece civarlarında idi. Birkaç kulaç atıp açıldıktan sonra geri başlangıç noktasına döndüm ancak dışarısı sudan daha soğuktu ve ürpermeye başlamıştım. Başlangıç dizilimi için bütün atletlerle beraber kıyıya dizildiğimizde artık resmen titriyordum. Güneşin doğuşuyla beraber kornalar çaldı ve suya girdik. Bugüne kadar katıldığım yarışlar içerisindeki en geniş ve en kalabalık starttı.
Herkes ilerideki ilk mendireğin ucundaki dubaya doğru ilerlediği için sıkışmaya başlamıştık. Kuvvetli boğuşmalar ile birkaç kez su altına çekilsem de ilk dubayı aştım ve ortalık tenhalaştı ancak sola doğru kaymaya başlamıştım, her üç nefeste bir, bir sonraki dubaya bakarak çizgide kalmayı başardım ve dubanın yanından öyle bir geçtim ki nefes alırken suratım dubaya sürttü. Bir sonraki duba deniz fenerinin dibindeydi, onu da yine en dardan alarak kıyıdaki çıkış noktasına doğru yüzmeye başladım. Su birden soğudu öyle ki ölçüm buradan alınsa wetsuit muhtemelen serbest olacaktı. Yorulmuştum ve itiş aşamasını yine tam yapamadığımı fark ettim, kendimi sakinleştirmeye çalışarak kulaç devrini düşürüp itiş aşamasına odaklandım ve muhtemelen biraz da akıntının yardımı ile 2:17 pace ve 33 dakika ile sudan çıktım. Bugüne kadar ki en iyi yüzdelik dilimim. Akıntı katkılı son Boğaz yarışını saymazsak da en hızlı derecem aynı zamanda. Özellikle Mudanya ve İstanbul'dan sonra bu yüzme performansım açıkçası daha o anda beni mutlu etmeye yetti.
 |
| Birinci Değişim: Trisuit az sonra kuruyacak |
Normalde bisiklete çorapsız çıkıyordum ancak amacım nabzımı iyice düşürmek olduğu için sepetimin önünde yere oturup gözlüğümü taktım ve gözlüğümle video kaydı yaparken bir yandan da çoraplarımı giymeye başladım. Bisikletimi alıp değişim alanından çıkıyorum. Ayakkabılar lastikle bağlı, kolayca giyiyorum, biraz hızlanıp pedal kesince lastikleri atıyorum. Biraz daha pedal çevirip jelimi alıp suyumu da yudumladıktan sonra droplara inip cruise aşamasına başlıyorum.
Hedefim 190-210 watt arasında çevirmekti. İlk turda hedefime sadık kaldım ve sonrasında iki üç derken toplam altı dur atacaktım. Sanırım dördüncü turdu, birkaç kişilik rekabetçi bir kalabalıkta hedef wattı bir süre aştım ama sonra kendimi yeniden telkinle sakinleştirerek 71 dakikada bisikletten indim.
 |
| TT bisikletler yaklaşık 2-5 dakika daha hızlı sonuç çıkarmış. |
T2'ye girerken ayakkabıyı bisiklette çıkardım, hareket halindeyken tek pedala geçtim ve değişim alanı girişinde indim, çok yavaşça sepetime gidip bisikleti astım ve çekeceği alıp giydim ayakkabımı. Etraftaki bisiklet sayısı diğer yarışlardaki kadar fazla değildi.
Kendimi sakinleştirerek hatta kendi kendime konuşarak "sakin ol" "koşma" "coşma" telkinleri ile değişim alanından çıkana kadar yürümeyi başardım. Tabi ben öyle sanıyordum. Yarış sonrası yarış tekrarını izlediğimde, koşmadığımı zannettiğim kısımda bedenim koşarken, ayaklarım koşmuyormuş. Kollarımı çok hızlı sallaya sallaya çok hızlı bir yürüş hali içerisindeymişim.
Değişim alanı çizgisini geçer geçmez hafifçe joga başlıyorum ve saatimde gördüğüm nabız ve pace değerleri beni şoke ediyor, 155 nabız ve 5:00 pace. Tabiki nabız az sonra yükselecek ama ben hiç de 5.00 tempoda koştuğumu hissetmiyordum, sanki 6:30 civarlarında gibiydim. Kendimi yine telkinlerle sakinleştirdikten sonra parkurdaki ilk yokuşa geliyorum. Bu yokuşu tam beş kere çıkacağım ve yine kendimle mücadele ederek, yavaş kalmaya çalışarak çıkmaya çalışıyorum. Artık öğrendim ki, yarışta nabız bir kere 180 leri görürse asla düşmez.
 |
| Koşunun ilk turu, jelimi henüz tüketmedim. |
Yokuşu 6:00-6:30 arasında çıkıp nabzı baskılayabildikten sonra yeniden açılmaya başlıyorum, hissiyatım iyi. Dalağım ağrımıyor, yorgunluk emaresi yok. Bu şekilde dört turu da döndükten sonra hızlanmaya çalışıyorum ama nafile, nabızdan ziyade bacaklar ve vücut izin vermiyor, normalde karın bölgesinde kramplarla boğuşup nefes nefese kalmış olurken bu kez bacaklarım izin vermiyor koşuya.
 |
| Vücut koşuya alıştı |
2 saat 37 dakika gibi çılgın bir sürede bitiriyorum. çok değil bir ay önceki ve sezon başında ki toplam üç sprint triatlonumun yaklaşık dereceleri 1 saat 28 olmasına rağmen tam iki katı mesafede, üstelik draft olmayan bir yarışta neredeyse 20 dakika hızlı bitiriyorum.
İşte bu hızı periyodizasyona ve toparlanma ve taper sürecine veriyorum. Spor yapmaya sonradan başlayıp, antrenman yapmadığım her gün kendimi paslanmış sanırken aslında vücudum bir hız inşa ediyormuş bunu anladım. Hoş ki bu satırları yazarken, yarış sonrası yakalandığım hastalık ve toparlanma durumundan tam çıkamadan antrenman yükünü arttırınca şimdi de "aşma" durumu ile karşı karşıyayaım ama eminim yine bir taper ve toparlanma ile bunu da atlatacağım.
Bir sonraki yarışta, dilerim, görüşmek üzere.
